Wanneer twee kunstenaars met meer dan een halve eeuw verschil met elkaar in gesprek gaan, ontstaat er een bijzondere dialoog. De tentoonstelling Cabinet 10-10-10/12 bracht werk van de Britse beeldhouwmeester Henry Moore samen met dat van de Belgische digitale kunstenaar Nick Ervinck. De presentatie vond plaats in Be-Part Waregem van 10 oktober tot 10 december 2019.
Beide kunstenaars vertrekken vanuit fascinatie voor het menselijk lichaam en organische vormen, maar hun aanpak en medium zijn radicaal verschillend. Moore boetseert en snijdt in brons en steen; Ervinck werkt met digitale modellering, 3D-printing en biomorfe constructies die de grens tussen het organische en het kunstmatige bevragen. Die spanning maakt de tentoonstelling tot een rijke ervaring.
Nick Ervinck: de toekomst van de sculptuur
Nick Ervinck (1981, Torhout) is een van de meest vooruitstrevende Belgische kunstenaars op het vlak van digitale sculptuur. Zijn werken, vaak in heldere kleuren en met tentakelachtige uitsteeksels, lijken gegroeid uit een computerspel of een sciencefictionfilm. Toch zijn ze ook verankerd in de lange traditie van de westerse beeldhouwkunst: de volumewerking, de relatie met de ruimte, de afwerking in detail, alles verraadt een bewuste omgang met dat erfgoed.
Ervinck heeft zelf aangegeven dat Henry Moore voor hem een van de sleutelfiguren is in de evolutie van de twintigste-eeuwse sculptuur. Moore was niet bang om het menselijk lichaam te abstraheren, om holtes te creëren in zijn bronzen vormen, om de sculptuur in relatie te zetten met het landschap rondom haar. Dat is een les die Ervinck in zijn digitale praktijk heeft meegenomen.
Moore: van Yorkshire naar de wereld
Henry Moore (1898–1986) groeide op als de zoon van een mijnwerker in het Engelse Castleford. Zijn weg naar het kunstenaarschap verliep via de Leeds School of Art en het Royal College of Art in Londen. In de jaren dertig behoorde hij al tot de vooraanstaande avant-garde beeldhouwers van Europa. Na de Tweede Wereldoorlog groeide zijn faam wereldwijd: in 1946 vond een grote retrospectieve plaats in het Museum of Modern Art in New York, en in 1948 won hij de Internationale Sculptuurprijs op de Biennale van Venetië.
Zijn reclining figures, organische bronzen vormen die refereren aan het menselijk lichaam en tegelijk aan rotsformaties en landschappen, zijn zijn meest herkenbare werken. Ze staan verspreid over de hele wereld, van de tuinen van het Middellandse Zeegebied tot de omgeving van grote musea in Amerika en Azië.
De samenkomst van Moore en Ervinck in Be-Part toonde aan dat hedendaagse digitale kunst en de klassieken van de twintigste eeuw niet alleen naast elkaar kunnen bestaan, maar elkaar ook kunnen verrijken. Ervinck heeft zelf aangegeven dat hij scherp bewust is van de relatie tussen ruimte, licht en perceptie, een thema dat in een apart stuk over tentoonstellingsarchitectuur en lichtinval verder wordt uitgediept. Meer over de workshops en educatieve programma's bij de tentoonstellingen van BePartExhibitions leest u op de workshoppagina.